Geschiedenis van punkmuziek

hanekamPunkmuziek is een zijtak van de rockmuziek dat in de tweede helft van de jaren ’70 populair werd. De opkomst van de punkmuziek was in eerste instantie in Groot-Brittannië een soort reactie op de toenmalig huidige popmuziek zoals The Beatles. In 1970 werd het woord punkmuziek voor het eerst in de mond genomen door Nick Tosches als ‘luidruchtige popmuziek’. Pas in 1976 neemt deze muziekscene pas echt vorm aan door de manager van de Britse punkgroep The Sex Pistols. Deze band nam voorbeeld aan eerdere Amerikaanse experimentele rockgroepen als The Ramones en The Stooges.

Na 1976 werd punkmuziek voornamelijk in Groot-Brittannië in een razend tempo populair. Veel jongeren begonnen hun eigen punkbandje en de muziek verspreidde zich enorm snel. De opkomst van deze excentrieke en nieuwe vorm van muziek is wat betreft timing precies goed. De muziek en de cultuur werd namelijk direct opgenomen in de maatschappij om diverse redenen. De sociale omstandigheden in het Verenigd Koninkrijk waren zacht gezegd niet goed te noemen: jongeren voelden zich na de hippieperiode, waarin hun voorgangers letterlijk los gegaan zijn, niet meer begrepen en achtergesteld. De punkmuziek werd een uitlaatklep voor dit soort frustraties. Hierin konden ze alles kwijt, hun frustraties, hun haat en hun onbegrip.

Punk werd een soort subcultuur en was alles behalve mainstream. Punkers probeerden juist de normale populaire dingen tegen te gaan met hun harde muziek. Voor de nettere mensen waren punkers voornamelijk schorem. Ze gingen tegen alles in wat normaal was en dat kon absoluut niet volgens de regels van de toenmalige maatschappij.

In Nederland was punk voornamelijk, zoals bij veel andere landen, in samenhang met de kraakbeweging en zo ook met de politiek. Er zijn redelijk wat groeperingen punkers, maar in tegenstelling tot Engeland blijft het behoorlijk beperkt in Nederland. Gerard Bueters heeft een interessante documentaire gemaakt over de opkomst van punkmuziek in Nederland.